Cabaret - Lisa Ostermann - De Baas

Theater
Cultuur
Uitgelicht
Aanmelden
Host
1 / 8
min. 2
zat 23 jan 2027
20.00 - 21.30
Kerkrade - Limburg
40 - 65 jaar
€ 27,00
Uitleg kosten
Ticket voor het theater, rang 1.
Kosten worden inzichtelijk gemaakt door de host.
Uitgelicht
Aanmelden

Adresgegevens

Wordt zichtbaar na aanmelden
Wordt zichtbaar na aanmelden
Wordt zichtbaar na aanmelden

Deelnemers 1 / 8

Minimaal 2

Omschrijving

Van de week nog bij Eva aan tafel, 23 januari alweer in het Theater in Kerkrade! Wink

Lisa is haar leven de baas. Dus nu wordt het misschien tijd om de baas over iets of iemand anders te worden. Nageslacht misschien. Of een land. Of haar nieuwe werknemer, die je zult ontmoeten als je komt kijken. “Macht schijnt mensen te corrumperen, maar ik blijf er heel sympathiek en integer onder”, aldus Lisa, schreeuwend. En nu is ze terug. Met nieuwe scherpe grappen, bitterzoete liedjes en onverwachte wendingen. Maar dan duurder.

Recentie Theaterkrant.nl:
Lisa Ostermann heeft een showtrap én hoogtevrees. Ergo: haar leven ziet er aan de buitenkant spectaculair uit, maar bezorgt haar vanbinnen vooral paniek en angst. In een reeks treffende anekdoten, goede verhalen, een handvol ontroerende liedjes en, waarom ook niet, een minimusical biedt Ostermann in De baas prachtig zicht op haar eigen onvermogen.

Dat doet ze als vanouds met bakken zelfspot en echt veel goede grappen, maar ook met een aantal goed gekozen, kwetsbare persoonlijke verhalen. Want het probleem met je leven op orde hebben, is dat er ineens alle ruimte is om te constateren dat je je leven helemaal niet op orde hebt. Met smaak toont rasverteller Ostermann hoe snel ze vervalt in oude gewoonten, van dagen lusteloos scrollen op de bank, of vluchten in de roes van drank en drugs.

Op papier heeft Ostermann het misschien voor elkaar: koophuis, stabiele relatie, zelfs een kinderwens. In de praktijk voelt ze zich vaak gênant, woedend, zwaarmoedig. Als ze zich afvraagt of ze in staat is een potentieel kind überhaupt in leven te houden, kijkt ze onder meer terug naar haar eigen jeugd, waarin onbezorgd geluk van tijdelijke aard was. In een keelsnoerend lied twijfelt ze of ze een oude video-opname durft terug te kijken, omdat ze bang is dat haar herinnering niet strookt met de realiteit. Ze praat met veel liefde over haar vader: een belezen taxichauffeur van wie ze gaandeweg misschien verder afdrijft, maar die ze weigert los te laten.

Even later zit ze midden in een musical waarin ze – met musicerende technicus Teije Bartstra, gitarist Luuk Janssen en een plukje toeschouwers als ensemble – de voors en tegens van botox tegen elkaar afzet: een feestelijk nummer dat misschien als enige wat uit de lucht komt vallen, maar eerlijk is eerlijk, te leuk is om te laten liggen.

Zo balanceert ze voortdurend tussen ingetogen en feestelijk, breekbaar en uitbundig. Ontspannen en met zichtbaar plezier bespeelt ze haar publiek, en werkt zo zorgvuldig toe naar de kern van haar programma: haar eigen zwaarmoedigheid, zelfhaat en ongerichte woede, die ze niet op kan lossen en die zelfs haar stabiele vriend even aan het wankelen hebben gebracht.

In regie van Margôt Ros, voelt Ostermanns derde programma nog organischer dan de bejubelde voorganger Makkelijk in de omgang (2024), en de balans tussen humor en ontroering die Ostermann vindt, is nagenoeg perfect. Moeiteloos traceert ze haar eigen gebreken en inherente tegenstrijdigheden in alledaagse anekdoten, zoals een saai etentje met vriendinnen of de jaarlijks terugkerende stress rondom het boeken van een vakantie. Aan pijnlijke herinneringen – zoals de plotse woedeaanvallen tijdens het avondeten van de nieuwe partner van haar moeder – ontlokt ze ondertussen humor en ontlading, en fragmentjes aan inzicht over waarom ze is geworden wie ze werd.

Al die verhalen komen zo in dienst te staan van een waardevolle, grotere, verbindende gedachte. Want hoezeer ze ook snakt naar de overzichtelijke emoties zoals ze die uit musicals herkent, opnieuw bewijst ze dat hardheid en zachtheid twee kanten van dezelfde, onbeholpen medaille zijn. We moeten die dualiteit niet alleen bij de ander, maar vooral ook in onszelf omarmen.

Dat lukt haar, goddank, het ene moment beter dan het andere, en die zoektocht loopt als een rode draad door Ostermanns programma’s. Waar ze in haar vorige voorstelling uitkwam op een ontroerende loftuiting naar de mensheid, sluit ze in De baas ook vrede met zichzelf. Zelfs als ze onverhoopt alleen achter zou blijven, constateert ze, zou ze zich wel redden. Daarin onderscheidt zich de echte baas.

Hoogtevrees of niet: Ostermann beklimt de berg, in volle angst en alle schaamte overboord, boos en bang om niets en om alles. Uiteindelijk is De baas een genereuze oproep tot mildheid, een bevlogen en zeker ook enorm grappig pleidooi voor een zachte blik.
Gratis inschrijven

Stel een vraag  

HomeEventsFoto'sInloggen